Lieve mensen,

Op 16 januari 2012 hebben wij afscheid moeten nemen van onze lieve baby, Milan. Hij was amper 3,5 maand oud en is wellicht aan wiegendood overleden bij de onthaalmoeder.
Ik weet nog steeds niet hoe we hiermee om moeten gaan. Hij was onze "alles". We hebben dan ook een tijdje op hem moeten wachten, hij is via een vruchtbaarheidsbehandeling gekomen.
er spoken allerlei vragen door mijn hoofd. Ook naar de toekomst en naar een eventueel volgend kind. Ik weet dat het nog vroeg is om daaraan te denken, maar hoe zal ga ik met die angst kunnen omgaan?
Ik hoop hier steun te vinden bij mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Zijn hier ook mensen die nadat ze een kind aan wiegendood verloren, nadien nog ouder geworden?

Veel liefs
liesbet, mama van Milan

Vandaag, net een jaar geleden, werd ik op 25wkn met voorweeën naar het ziekenhuis gebracht. Daar een longrijping en een 6wkn aan de weeënremmers gelegen. Ons prutske zou dus normaal binnen enkele wkn 1j zijn geworden. Zoveel vragen. Ikzelf liep op een dikke 10mnd....Zou hij al hebben kunnen lopen, wat zou hij al hebben kunnen brabbelen...? Zoveel antwoorden waar we nooit een antwoord op zullen krijgen. Ik merk wel dat het nu nog eens extra zwaar is. Velen beseffen niet wat ze hebben. Veel woede bij een kleine opmerking van anderen, héél prikkelbaar, leeg,... gevoelens die bij (jammer genoeg) ook bij jullie zijn. Het mag eigenlijk geen troost zijn, maar toch is het dat wel... Sorry! Gewoon weten dat er nog meer 'lotgenoten' zijn... Sterkte en dikke knuffels aan iedereen.

Wij hebben op 2e kerstdag jl. onze 13 maanden oude zoon, levenloos aangetroffen in z'n bedje. Nu er geen enkele medische oorzaak kan worden gegeven, komt de term wiegendood naar voren. Nu enkele dagen later kom ik al surfend dit forum tegen. Ik hoop dat ik en mijn vrouw hier wat steun kunnen vinden om dit verschrikkelijke verlies te boven te komen.

Kerst 2011

De kerst is weer gekomen,
voor gezinnen vele dromen.
Voor ons wederom niet compleet,
omdat een stilte vreet.
Gemis is ons lot en weegt als een steen.
Voor de rest gaat het door zo heel gemeen.
Wat had het mooi kunnen zijn,
afscheid van jou zo heel erg klein.
Onze liefde blijft bestaan,
Ook al ben jij zo stil van ons gegaan.

Lieve mensen heel veel sterkte deze "gezellige" periode en ondanks alles de beste wensen.

John.

lieve mensen, oh wat weet ik goed wat jullie voelen, denken, willen schreeuwen en vooral de pijn die het doet om je hummeltje aan wiegedood te verliezen. ik ben zelf nu jaren verder, heb met dr. de jonge gespreksgroepen opgericht, 6 jaar lang telefonische hulpdienst gedraaid. en 3 kinderen verder.maar terugkijkend 'wat een lange weg is het geweest en toch nog zo kort geleden."ik ben nu pas mijn dagboek van toendertijd aan het digitaliseren en wil het ook echt gaan uitgeven.want ik wilde net als jullie herkenning horen, ik dacht af en toe echt dat ik gek werd, kende mezelf niet meer, een dubbel verlies door domme opmerkingen van de buitenwereld en vrienden verliezen. willen jullie me iets vragen of spuien? ik wil (moet)iets doen met mijn ervaring.dikke sterkteknuffel voor jullie allemaal. esmee