misschien dat iemand het wil lezen en zien hoe mooi ons kleine ventje was!
en als iemand met het zelfde gevoel zit zou ik het niet erg vinden om te mailen!!

groeten patricia

op 02-01-2012 zijn we ons zoontje gabriël verloren aan wiegendood hij was/is ons derde kind en god wat missen we hem hij was zo vrolijk en lief en niet te vergeten mooi natuurlijk, heb iedere dag wel een moment dat ik denk ons kind is gewoon dood gegaan zomaar aan niks door niks wou dat hij er nog was wat een verdriet.
ondanks al deze ellende waar we door moeten kan ik de gedachte aan nog een kindje krijgen maar niet uit mijn hoofd zetten ook al weet ik dat het moeilijk en zwaar zal worden gelukkig wil mijn man dat ook maar ja wanneer is het er de tijd voor ik weet het niet mijn gevoel zegt nu maar dan denk ik wat zal de omgeving dan wel niet denken dat we zo over onze gabriël heen gestapt zijn maar dat is absoluut NIET het geval want niemand kan hem vervangen en draag hem altijd met me mee waar ik ook ga, en weet ook wel dat de omgeving er niet toe doet eigenlijk, en we gewoon ons hart moeten volgen. heb een site gemaakt voor gabriël www.gabriel.vlindersite.nl

Lieve mensen,

wij zijn Esther en Marc, ouders van Lina en Jurre. En net als jullie snoeihard onderuit gehaald toen we op 4 oktober 2010 ons zoontje Pieke van 6,5 maand levenloos uit zijn bedje haalden. Een springlevend, dynamisch, enthousiast, maar bovenal stralend manneke. Van de ene op de andere dag ben je een ander mens, nooit meer compleet, is alles anders, kijk, voel en beleef je anders. En totaal niet uit te leggen aan mensen die dit niet zelf hebben meegemaakt. Les 1: verwacht niets van je omgeving.
Inmiddels is ons gezin weer een mooi mensje rijker, op 10 september 2011 is ons meisje Pip geboren. Over kwetsbaarheid, angst, onzekerheid, maar ook onvoorwaardelijke liefde en dankbaarheid kunnen we echt wel een boek schrijven (en doen dat misschien ooit nog wel eens).
Wij willen jullie allen heel veel steun, liefde en kracht overbrengen in jullie (veelal eenzame) verdriet. En staan altijd open voor contact.

Liefs.

Esther & Marc

Lieve mensen,

Op 16 januari 2012 hebben wij afscheid moeten nemen van onze lieve baby, Milan. Hij was amper 3,5 maand oud en is wellicht aan wiegendood overleden bij de onthaalmoeder.
Ik weet nog steeds niet hoe we hiermee om moeten gaan. Hij was onze "alles". We hebben dan ook een tijdje op hem moeten wachten, hij is via een vruchtbaarheidsbehandeling gekomen.
er spoken allerlei vragen door mijn hoofd. Ook naar de toekomst en naar een eventueel volgend kind. Ik weet dat het nog vroeg is om daaraan te denken, maar hoe zal ga ik met die angst kunnen omgaan?
Ik hoop hier steun te vinden bij mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Zijn hier ook mensen die nadat ze een kind aan wiegendood verloren, nadien nog ouder geworden?

Veel liefs
liesbet, mama van Milan

Vandaag, net een jaar geleden, werd ik op 25wkn met voorweeën naar het ziekenhuis gebracht. Daar een longrijping en een 6wkn aan de weeënremmers gelegen. Ons prutske zou dus normaal binnen enkele wkn 1j zijn geworden. Zoveel vragen. Ikzelf liep op een dikke 10mnd....Zou hij al hebben kunnen lopen, wat zou hij al hebben kunnen brabbelen...? Zoveel antwoorden waar we nooit een antwoord op zullen krijgen. Ik merk wel dat het nu nog eens extra zwaar is. Velen beseffen niet wat ze hebben. Veel woede bij een kleine opmerking van anderen, héél prikkelbaar, leeg,... gevoelens die bij (jammer genoeg) ook bij jullie zijn. Het mag eigenlijk geen troost zijn, maar toch is het dat wel... Sorry! Gewoon weten dat er nog meer 'lotgenoten' zijn... Sterkte en dikke knuffels aan iedereen.